|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
Kościół katolicki wobec integracji europejskiej – stanowisko Kościoła rzymskokatolickiego wobec integracji europejskiej. Kościół rzymskokatolicki popiera ideę współpracy europejskiej. Jest za umacnianiem struktur współpracy i rozwojem integracji. Przypomina, że to chrześcijaństwo i Chrystus ze swoim Krzyżem stoi u podstaw Europy, stąd wielokrotnie Watykan apelował o budowę zjednoczenia kontynentu w oparciu o Ewangelię. Wpisuje się to w nurt uniwersalizmu Kościoła. Kościół katolicki podkreśla również, że podstawowe zasady demokratycznego państwa konstytucyjnego: rozdział państwa od Kościoła, podział władz, przestrzeganie praw człowieka oraz zadania społeczne państwa mają inspiracje w chrześcijańskich koncepcjach: oddzielenia prawa kanonicznego i świeckiego (ius utrumque), nauki o grzechu pierworodnym, godności osoby ludzkiej uzasadnianej podobieństwem do Boga. Należy jednak zaznaczyć, że Unia Europejska jest wspólnotą światopoglądowo i religijnie neutralną, czemu w ostatnich latach wielokrotnie- poprzez swoje instytucje- dawała wyraz. Jednym z najgłośniejszych sporów w ostatnich latach była kwestia nie wpisania do Preambuły do Eurokonstytucji dziedzictwa jakie wniosło chrześcijaństwo do historii Europy. Unia Europejska szanuje tradycje krajów członkowskich i nie narzuca ani nie preferuje żadnego z powyższych modeli. W traktacie amsterdamskim umieszczono Deklarację w Sprawie Statusu Kościołów i Związków Wyznaniowych. Państwa Unii Europejskiej gwarantują konstytucyjnie swym obywatelom wolność sumienia i wyznania, zwaną też wolnością religijną. edytuj Patroni Europy
Wspomnienie świętych Cyryla i Metodego jest też dla mnie sposobnością, by przypomnieć chrześcijanom i wszystkim ludziom dobrej woli na naszym kontynencie o tym, co możemy określić jako «wyzwanie europejskie», to znaczy o potrzebie budowania Europy głęboko świadomej swojej przeszłości, gorliwie zabiegającej o realizację praw człowieka, solidarnej z narodami innych kontynentów w dążeniu do pokoju i rozwoju na skalę światową. Do tak wzniosłych celów nie można jednak dążyć bez głębokiej i trwałej motywacji, którą obywatele i narody Europy mogą czerpać z bogatego dziedzictwa wspólnej kultury, podejmując płodny dialog z innymi wielkimi nurtami myślowymi, podobnie jak w przeszłości, w najlepszych momentach dziejów ich dwutysiącletniej cywilizacji. Aby zbudować nową Europę na trwałych fundamentach, nie można jedynie odwoływać się do interesów ekonomicznych, które czasem łączą, kiedy indziej jednak dzielą, lecz trzeba się oprzeć na autentycznych wartościach, mających podstawę w powszechnym prawie moralnym, wszczepionym w serce każdego człowieka. Gdyby Europa mylnie utożsamiła zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich z obojętnością etyczną i sceptycyzmem wobec nieodzownych wartości, weszłaby na niezwykle niebezpieczną drogę, na której prędzej czy później pojawiłyby się pod nową postacią najbardziej przerażające widma z jej przeszłości. Wydaje się, że kluczową rolę w zażegnaniu tej groźby znów odegra chrześcijaństwo, które niestrudzenie wskazuje ludziom horyzont ideałów. Liczne elementy wspólne, łączące chrześcijaństwo z innymi religiami, dostrzeżone już przez Sobór Watykański II (por. dekret Nostra aetate), pozwalają stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że otwarcie się na transcendencję to żywotny wymiar egzystencji. Jest zatem konieczne, aby wszyscy chrześcijanie, żyjący w różnych krajach Europy, podjęli na nowo wysiłek dawania świadectwa. To oni winni ożywiać nadzieję na pełnię zbawienia, głosząc swoje orędzie, to znaczy Ewangelię czyli «dobrą nowinę» o tym, że Bóg przyszedł do nas i w swoim Synu Jezusie Chrystusie ofiarował nam odkupienie i pełnię życia Bożego. Mocą Ducha Świętego, który został nam dany, możemy wznosić oczy ku Bogu i wzywać Go poufałym imieniem «Abba» — Ojcze! (por. Rz 8, 15; Ga 4, 6). To właśnie głoszenie nadziei pragnąłem wspomóc, proponując odnowienie na skalę «europejską» kultu tych trzech wielkich postaci kobiecych, które w różnych epokach tak bardzo przyczyniły się do wzrostu nie tylko Kościoła, ale całego społeczeństwa. W tajemnicy świętych obcowania, jednoczącej Kościół ziemski z niebieskim, te święte nieustannie orędują za nami przed tronem Bożym. Jeśli zaś my będziemy usilniej ich wzywać, uważniej słuchać ich słów i wytrwalej naśladować ich przykład, z pewnością i w nas pogłębi się świadomość powszechnego powołania do świętości, skłaniając nas do większej ofiarności i konsekwencji. Dlatego po dojrzałym namyśle i mocą mej władzy apostolskiej ustanawiam i ogłaszam niebieskimi Współpatronkami całej Europy przed Bogiem św. Brygidę Szwedzką, św. Katarzynę ze Sieny i św. Teresę Benedyktę od Krzyża, przyznając im wszelkie zaszczyty i przywileje liturgiczne, jakie zgodnie z prawem przysługują głównym patronom miejsc. edytuj Wizje zjednoczenia chrześcijańskiej EuropyNa przestrzeni wieków- szczególnie w średniowieczu, propagowana była idea zjednoczenia państw chrześcijańskich. Najważniejszą ideą propagującą ideę integrację europejską była Civitas Christiana i jej Res Publica Christiana. Na przestrzeni wieków pojawiało się wiele innych idei związków, konfederacji pod przewodnictwem papieża (szczególnie wobec państw nie-chrześcijańskich, np: liga antyturecka). edytuj Ojcowie zjednoczonej EuropyDwie osoby uważane za ojców Europy są kandydatami na ołtarze - Robert Schuman [2], Alcide De Gasperi [3]. Wielką pobożnością wykazywał się także Konrad Adenauer. edytuj SubsydiarnośćKatolicka nauka o subsydiarności jest jedną z podstawowych traktatowych zasad prawa wspólnotowego i funkcjonowania Unii Europejskiej. edytuj Flaga zjednoczonej Europy
Cudowny medalik z Matką Boską obleczoną w wieniec z gwiazd dwunastu
Arsene Heitz, który zaprojektował flagę europejską, wyznał na łożu śmierci, że wzorował się na dwunastu gwiazdach z Cudownego Medalika, znanego z objawień Matki Bożej św. Katarzynie Labouré [4]. Miejscem, w którym po raz pierwszy zawieszono ją była Katedra NMP w Strasbourgu i to przed nią Konrad Adenauer i Robert Schuman modlili się w intencji Europy. edytuj Hierarchia kościelna wobec integracjiedytuj Pius XIIW swoich wystąpieniach papież Pius XII postulował silniejszą współpracę międzynarodową i tworzenie wspólnych instytucji ponadnarodowych, zdolnych podnieść z upadku zniszczoną wojną Europę i stworzyć warunki, w których można będzie zapobiec nowym zagrożeniom pokoju. edytuj Jan XXIII
edytuj Paweł VIPaweł VI zachęcał do podejmowania wysiłków, które mają zmierzać do zapewnienia głębszej, bardziej solidnej i bardziej organicznej jedności europejskiej.[5] edytuj Jan Paweł I
edytuj Jan Paweł II
Jedność narodów europejskich, jeśli chce być trwała, nie może jednak dotyczyć tylko gospodarki i polityki". - Jak przypomniałem podczas mej pielgrzymki do Composteli w listopadzie 1982 r., dusza Europy i dzisiaj pozostaje zjednoczona, ponieważ odwołuje się do wspólnych wartości ludzkich i chrześcijańskich. Dzieje kształtowania się narodów europejskich szły w parze z ewangelizacją. Dlatego, mimo kryzysów duchowych, jakie naznaczyły życie kontynentu aż do naszych dni, nie można by zrozumieć jego tożsamości bez chrześcijaństwa." (..) Ożywcze soki Ewangelii mogą zagwarantować Europie rozwój zgodny z jej tożsamością, w wolności i solidarności. Tylko Europa, która nie usunie, lecz odkryje na nowo swe chrześcijańskie korzenie, może stanąć na wysokości wielkich wyzwań trzeciego tysiąclecia: pokoju, dialogu między kulturami i religiami, ochronie stworzenia. [6] Ten umacniający się związek nie może być jedynie kontynentalną strukturą geograficzną i gospodarczą, ale musi stawać się przede wszystkim porozumieniem kulturowym i duchowym, ukształtowanym w drodze owocnego połączenia wielorakich i ważnych wartości i tradycji. W ten doniosły proces integracji Kościół włącza się całym sercem i we właściwy sobie sposób. Nie mogę (...) ukryć rozczarowania faktem, że tekst Karty nie zawiera ani jednej wzmianki o Bogu, który skądinąd jest pierwotnym źródłem godności człowieka i jego fundamentalnych praw”. – Jest to postępowanie „ahistoryczne i uwłaczające ojcom nowej Europy. Skoro otworzyły się granice państw, nie należy dopuścić, aby powstały nowe bariery między ludźmi i nowe nieprzyjaźnie między narodami na tle ideologicznym. Poszukiwanie prawdy winno być motorem wszelkich działań na płaszczyźnie kultury oraz budowania braterskich relacji na kontynencie. Wymaga to pełnego poszanowania człowieka i jego praw, poczynając od wolności słowa i wolności religii. Dlatego ważne jest, aby nasi współcześni otrzymywali autentyczne wykształcenie oparte na istotnych wartościach duchowych, moralnych i obywatelskich. Dzięki temu każdy człowiek uświadomi sobie swoje szczególne powołanie i wyjątkowe miejsce w ludzkiej wspólnocie i w służbie braciom. Ta idea jest zdolna pociągnąć za sobą ludzi i zaspokoić oczekiwania młodych — powołanych, aby odkryć Zbawiciela i budować we współpracy z braćmi społeczeństwo przyszłości. edytuj Benedykt XVI
Patrząc na tych świętych [chodzi o patronów Europy], człowiek zatrzymuje się i zastanawia nad wkładem, jaki chrześcijaństwo dało i nadal nie przestaje dawać w budowanie Europy, powiedział Benedykt XVI i zacytował słowa Aktu Europejskiego, jaki jego poprzednik, sługa Boży Jan Paweł II wygłosił z Santiago de Compostela w 1982 r. Do tego problemu powrócił w 1989 r. również w Santiago de Compostela podczas Światowych Dni Młodzieży. Wyrażał życzenie Europy bez granic, która nie zaprzecza swym chrześcijańskim korzeniom, z których wyrosła, nie rezygnuje z prawdziwego humanizmu chrześcijańskiej Ewangelii. - Jakże aktualne pozostały ten jego apel w świetle niedawnych wydarzeń na kontynencie europejskim edytuj Episkopat PolskiKościół w Polsce, dokonując konkretyzacji ogólnych zamierzeń Kościoła powszechnego wobec Unii, postrzega akcesję Polski jako istotną z punktu widzenia jej rozwoju cywilizacyjnego. Zwiększa to bowiem szanse szybszego rozwoju ekonomicznego, a w ślad za nim również większych nakładów na edukację, kulturę, służbę zdrowia, rozwój polskiej wsi itp [7] [8] [9] [10] edytuj Komisja Episkopatów Wspólnoty Europejskiej (ComECE)Powstała w 1980 z inicjatywy Stolicy Apostolskiej. Do jej zadań należy:
edytuj Katolickie Biuro Informacji i Inicjatyw EuropejskichPropaguje proces integracji w szeroko rozumianych kręgach katolickich: hierarchii duchownych i świeckich. Działa od 1956 roku. Założone przez arcybiskupa Strasburga Jeana Juliena Webera. W Warszawie zostało powołane przez prowincjała jezuitów ks. Floriana Pełkę dnia 1 września 1992 roku. Działa także w Brukseli, Strasbourgu i Budapeszcie. edytuj Europejskie Spotkania MłodychMa charakter ekumeniczny, jednakże Kościół Rzymski Katolicki popiera [11] spotkania młodzieży Starego Kontynentu w duchu pojednania, modlitwy, tolerancji i zrozumienia. Każdego roku w okolicach świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku tysiące młodych ludzi z całej Europy w różnych miastach Europy. Polska była organizatorem spotkań trzykrotnie: w 1989, 1995 i 1999 roku. Najbliższe spotkanie Młodych Europejczyków planowane jest w Brukseli. O. Jan Góra- poznański dominikanin- organizator spotkań młodzieży polskiej Lednica 2000 pragnął przekształcić to spotkanie w inicjatywę europejską (Europejskie Spotkania Młodych)- jednak ze względu na różnice językowe (spotkanie wyłącznie w języku polskim) oraz silne utożsamienie spotkania z historią Polski (domniemane miejsce przyjęcia chrztu przez Mieszka I) ograniczyło się to tylko do niewielkich grup obcokrajowców (polskich emigrantów z Europy Zachodniej i osób pochodzenia polskiego z byłego ZSRR). edytuj Stosunki dyplomatyczne Unia Europejska- Stolica Apostolska
edytuj KontrowersjeSprawy sporne między Kościołem a Unią Europejską:
Przypisy
edytuj Zobacz teżedytuj Linki zewnętrzne |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
| All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog. |